Pałac Choceň

Pałac Choceň może pochwalić się historią sięgającą połowy XVI wieku. Najstarszym dowodem istnienia budowli jest inskrypcja z 1562 roku, która informuje o wzniesieniu obiektu na koszt szlachetnego pana Zygmunta ze Sselnberku i Kosty nad Wrchowiną. Pierwotnie był to jednoskrzydłowy budynek, zajmujący teren obecnych głównych schodów Liceum Plastycznego i części domu pogrzebowego.

Za panowania Hertvíka Zejdlice z Šenfeld w latach 1587-1602 pałac przeszedł znaczącą rozbudowę, uzyskując zamknięty, czteroskrzydłowy układ. Z zachowanych dokumentów wynika, że na początku XVII wieku obiekt był reprezentacyjną rezydencją z licznymi pomieszczeniami użytkowymi, suchymi piwnicami, kuchnią, spiżarnią, piekarnią oraz domem marszałkowskim. Pałac otaczały dwa sady owocowe, ogród przyprawowy z łaźnią, piwnica do przechowywania wina oraz lodówka.

Historia pałacu

Historia pałacu nie oszczędziła tragedii. W 1646 roku, pod koniec wojny trzydziestoletniej, obiekt został splądrowany przez wojska szwedzkie. W połowie XVII wieku pałac zamieszkiwali zarządca majątku, emerytowany pisarz z pomocnikiem oraz liczna służba, w tym praczka, niania, kucharz, woźnica, stajenny, odźwierny, krawiec i ogrodnik.

Znacząca renowacja w stylu barokowym miała miejsce w latach 1710-1720 pod kierownictwem Norberta Oktaviána Kinsky’ego. Po pożarze w 1829 roku pałac został gruntownie przebudowany w stylu neoklasycystycznym według projektu wiedeńskich architektów J. Kocha i B. Stacha. Rozwój architektoniczny obiektu zakończył się w latach 1849-1850 wraz z budową neogotyckiej kaplicy Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. W późniejszym okresie rodzina Kinštých wykorzystywała budynek jako letnią rezydencję.

Po 1918 roku miasto Choceň bezskutecznie próbowało uzyskać wywłaszczenie pałacu na drodze prawnej w celu utworzenia szkoły biznesu. W czasie II wojny światowej pałac miał różne przeznaczenia – służył Hitlerjugend, był miejscem przetrzymywania francuskich więźniów, a pod koniec wojny pełnił funkcję internatu dla pracowników koncernu Hermann Goering-Werke.

W 1945 roku pałac został skonfiskowany na podstawie dekretów Prezydenta Republiki. Obecnie jego południowe skrzydło zajmuje szkoła muzyczna, natomiast skrzydło północne służy Muzeum Orlickiemu.

Kaplica pałacowa

Jednym z najcenniejszych elementów kompleksu pałacowego jest pseudogotycka kaplica z połowy XIX wieku. Z inicjatywy księżnej Vilemíny Kinskiej w czerwcu 1849 roku rozpoczęto jej budowę według projektu wiedeńskiego architekta B. Stacha. Wnętrze kaplicy z wysokim sklepieniem ozdobione jest marmurem. Na czele kaplicy znajdują się trzy witraże – centralny przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny, a boczne herby rodów Kinskich i Colloredo-Mansfeld.

Szczególną uwagę zwraca ołtarz wykonany z białego marmuru karraryjskiego z rzeźbą Matki Boskiej i Jezusa Chrystusa oraz unikatowa sześciooktawowa fisharmonia z dwoma rejestrami, sterowana ciśnieniem. Rekonstrukcję kaplicy rozpoczęto w 1989 roku, a w 1993 roku została ona ponownie konsekrowana. Obecnie wykorzystywana jest na koncerty kameralne oraz śluby kościelne i cywilne.

Informacje praktyczne

Muzeum Orlickie w Choceni jest dostępne dla turystów przez cały rok. W sezonie letnim (maj-wrzesień) można je zwiedzać codziennie w godzinach 9:00-12:00 oraz 14:00-16:00, a podczas wystaw nawet do 17:00. Poza sezonem (październik-kwiecień) muzeum jest otwarte od poniedziałku do piątku w tych samych godzinach, natomiast w weekendy od 13:00 do 16:00, a w czasie trwania wystaw również w godzinach porannych.

Ceny biletów

• Dzieci poniżej 6 lat: wstęp bezpłatny.
• Ceny w PLN wyliczono przy średnim kursie 1 CZK = 0,18 PLN (źródło: Narodowy Bank Polski).
• Bilet ulgowy przysługuje uczniom do 26 roku życia, osobom niepełnosprawnym oraz seniorom powyżej 65 lat.