W tym artykule
Backpacking to forma indywidualnej turystyki polegająca na odbywaniu podróży z niewielkim bagażem, noszonym w plecaku na plecach. Charakteryzuje się samodzielną organizacją podróży, korzystaniem z transportu publicznego i tanich noclegów. Stanowi alternatywę dla tradycyjnej turystyki, pozwalając na znaczne ograniczenie kosztów i autentyczne poznanie odwiedzanych miejsc.
Ta forma podróżowania zyskała ogromną popularność szczególnie wśród młodych ludzi, studentów i osób szukających alternatywy dla komercyjnej turystyki. Backpackerzy często wybierają mniej znane destynacje, unikają turystycznych pułapek i dążą do głębszego zrozumienia odwiedzanych kultur. W przeciwieństwie do tradycyjnych turystów, którzy korzystają z gotowych pakietów wakacyjnych, backpackerzy tworzą własne plany podróży, często planując podróż na bieżąco w oderwaniu od utartych szlaków.
Główne cechy backpackingu to przede wszystkim samodzielne planowanie podróży, niski budżet, elastyczność oraz poszukiwanie autentycznych doświadczeń w kontrze dla komercyjnych, zorganizowanych wycieczek. Filozofia backpackingu zakłada minimalizm w posiadanym ekwipunku, co wymusza świadome wybory dotyczące rzeczy uznawanych za niezbędne.
Tradycyjne szlaki popularne wśród backpackerów obejmują historyczne szlaki Hippie Trail (z Europy do Azji) oraz Gringo Trail w Ameryce Łacińskiej. Wśród ekstremalnych szlaków pieszych wędrówek należy wymienić Arctic Circle Trail na Greenlandii oraz Australian Alps Walking Track przecinający Australijskie Alpy.
Co zapoczątkowało Backpacing?
Korzenie współczesnego backpackingu sięgają końca XVII wieku, kiedy młodzi mężczyźni z arystokratycznych i zamożnych rodzin odbywali wielomiesięczne podróże edukacyjne po Europie. Ta tradycyjna forma podróżowania, znana jako Grand Tour, polegała na odwiedzaniu kluczowych ośrodków kulturalnych Europy, szczególnie Włoch, Francji i czasem Grecji. Celem było uzupełnienie wykształcenia poprzez bezpośredni kontakt z dziełami sztuki, architekturą antyczną i renesansową oraz poznanie różnych kultur europejskich. Ta forma podróży była wówczas przywilejem arystokracji i zamożnej burżuazji, którzy traktowali podróżowanie jako niezbędny element wykształcenia młodego dżentelmena. Prawdziwy rozkwit backpackingu nastąpił jednak w latach 60. i 70. XX wieku wraz z ruchem hipisowskim i kontrkultury.
Transformacja społeczna lat 60. przyniosła nowe podejście do podróżowania. Młodzi ludzie zaczęli odrzucać konwencjonalne formy turystyki, poszukując autentycznych doświadczeń i kontaktu z lokalnymi społecznościami. Rozwój tanich linii lotniczych i lepszej infrastruktury transportowej uczynił międzynarodowe podróże dostępnymi dla szerszych grup społecznych.
Kluczowe znaczenie dla rozwoju backpackingu miało powstanie popularnej trasy podróży odbywanych przez hipisów, rozpoczynającej się w Europie i prowadzącej przez Istambuł, Iran, Afganistan i Pakistan do Indii, Nepalu i Tajlandii. Ta trasa, znana jako Hippie Trail, stała się symbolem wolności i poszukiwania alternatywnych stylów życia. Podróżnicy poszukiwali duchowych doświadczeń, korzystając z lokalnych środków transportu i tanich noclegów. W wyniku konfliktów politycznych, jakie miały miejsce w latach 80. w Afganistanie i innych krajach regionu, trasa ta traciła na popularności i ostatecznie oryginalny Hippie Trail przestał funkcjonować w pierwotnej formie.
Definicja backpackingu została po raz pierwszy formalnie określona przez australijski przemysł turystyczny w latach 80. XX wieku, który wprowadził termin „backpacker” w celu zdefiniowania nowej kategorii turystów indywidualnych. Australia zauważyła rosnącą liczbę młodych podróżników o ograniczonym budżecie, którzy przybywali do kraju na długie pobyty, pracowali dorywczo i podróżowali z plecakami. W odpowiedzi na te potrzeby australijskie władze turystyczne wprowadziły specjalne wizy Working Holiday, umożliwiające młodym ludziom łączenie pracy z podróżami.
Australia stała się jednym z pierwszych krajów, które systematycznie dostosowały swoją infrastrukturę turystyczną do potrzeb backpackerów. Powstała specjalizowana sieć hosteli i tanich noclegów, która oferowała nie tylko miejsca do spania, ale także pomoc w znalezieniu pracy dorywczej, organizację wycieczek grupowych i centrum informacyjne dla podróżników. Australijski model backpackingu stał się wzorem dla innych krajów, szczególnie w regionie Azji i Pacyfiku.
Sukces australijskiego modelu przyczynił się do międzynarodowej popularyzacji terminu „backpacker” i stworzenia globalnych standardów obsługi tej grupy turystów. Wiele krajów zaczęło naśladować australijskie rozwiązania, tworząc własne programy dla młodych podróżników i dostosowując przepisy wizowe do potrzeb długoterminowych, niskobudżetowych podróży.
Jakie są rodzaje Backpackingu?
Tradycyjny backpacking to podstawowa forma podróżowania z plecakiem, charakteryzująca się minimalnymi wydatkami i tanimi noclegami. Ta grupa backpackerów stara się utrzymać koszty na najniższym możliwym poziomie, nocując w wieloosobowych pokojach w hostelach, korzystając z taniego transportu publicznego i przygotowując posiłki we wspólnych kuchniach. Często podróżują powoli, spędzając więcej czasu w każdym miejscu, aby lepiej poznać lokalną kulturę i zmniejszyć koszty przemieszczania się.
Flashpacking łączy elementy backpackingu z droższymi atrakcjami i wyższym standardem, często nazywany jest luksusowym backpackingiem. Termin ten powstał z połączenia słów „flash” (oznaczającego bogactwo) i „backpacking”. Flashpackerzy dysponują większym budżetem i wybierają prywatne pokoje w hostelach lub hotele średniej klasy, korzystają z płatnych wycieczek i nie rezygnują z wygody. Często są to osoby starsze lub profesjonaliści, którzy mają ograniczony czas urlopu, ale chcą zachować ducha backpackingu.
Poshpacking stanowi ekskluzywną formę uprawianą przez wyższe sfery społeczeństwa, gdzie podróżnicy łączą backpackerski styl odkrywania miejsc z luksusowymi udogodnieniami. Mimo że noszą plecaki i organizują podróże samodzielnie, korzystają z ekskluzywnych hoteli, drogich restauracji i prywatnych przewodników. Ta forma jest popularna wśród zamożnych młodych ludzi, którzy chcą doświadczyć autentyczności backpackingu bez rezygnacji z komfortu.
Powszechną formą backpackingu są piesze, wielodniowe wędrówki górskie. Ta forma backpackingu wymaga jednak nieco innego przygotowania niż pozostałe rodzaje. Konieczne jest dobre przygotowanie fizyczne oraz odpowiedni sprzęt turystyczny. Kompletne wyposażenie plecaka musi zawierać wszystko co potrzebne jest do przeżycia: namiot, śpiwór, jedzenie, sprzęt kuchenny oraz odzież dostosowaną do warunków pogodowych. Szczególnie ważne jest właściwe zapatrzenie w żywność na całą trasę oraz sprzęt bezpieczeństwa dostosowany do warunków górskich. Ten rodzaj backpackingu koncentruje się na kontakcie z naturą i wyzwaniach fizycznych, często prowadząc przez tereny górskie, parki narodowe i obszary dzikiej przyrody niedostępne dla tradycyjnej turystyki.
Niezbędne wyposażenie Backpackera
Podstawą jest wygodny i dopasowany plecak wyprawowy, który powinien być wytrzymały, lekki, dobrze wspierający plecy i o odpowiedniej pojemności – najczęściej powyżej 60 litrów. Wybór plecaka to kluczowa decyzja, która wpływa na wygodę i komfort podróży. Dobrze dopasowany plecak powinien mieć regulowany system nośny, wentylowany panel pleców i funkcjonalne kieszenie umożliwiające dobrą organizację ekwipunku.
Niezbędny ekwipunek obejmuje ubrania odpowiednio dostosowane do klimatu. Ubrania powinny być funkcjonalne, szybkoschnące i zajmować minimum miejsca. W plecaku backapackera powinna znaleźć się także odzież przeciwdeszczowa i zapewniająca ochronę przed silnym słońcem. Do plecaka należy spakować również podstawowe leki i środki opatrunkowe, a nawet niewielką kosmetyczkę z podstawowymi środkami do pielęgnacji – zachęcamy do przeczytania innego artykułu w którym radzimy, jak skompletować kosmetyczkę na wakacyjny wyjazd.
Ważną, jak nie najistotniejszą częścią wyposażenia backpackera są dokumenty osobiste. Dowód osobisty, paszport czy wiza powinny być szczególnie chronione. Warto nosić je przy sobie w specjalnej saszetce podróżnej lub paszportówce, która chroni przed ich utratą lub zniszczeniem. Dobrą praktyką jest przechowywanie kopii dokumentów w chmurze i posiadanie fizycznych kopii przechowywanych oddzielnie od oryginałów. Paszportówki to również dobre miejsce na przechowywanie gotówki oraz kart płatniczych.
Sprzęt elektroniczny, który zwykle obejmuje telefon, powerbank czy uniwersalne adaptery podróżne warto przechowywać w specjalnych wodoodpornych etui na elektronikę, która skutecznie zabezpiecza sprzęt przed wilgocią i ewentualnym uszkodzeniem.